کنستانتین تسیلوفسکی ، مهندس و معلم پرآوازه روس که او را یکی از بنیانگذاران عصر فضا می دانند، وقتی هنوز پروازهای فضایی رویای دور از ذهن علم زمان بود، تقدیر انسان در مقابله با جهان آینده را این گونه تصریح کرد: «زمین گهواره تمدن است. اما هیچ کودکی را نمی توان برای همیشه در گهواره نگاه داشت» این طرز تفکر اگرچه زمانی بسیار خیالپردازانه به نظر می رسید، اما هر چه زمان بیشتر به پیش می رود ضرورت آن بیشتر از گذشته ، خود را به جامعه تحمیل می کند.
ریشه اندیشه سفر به فضا و آرزوی پرواز در آسمان ها و مهاجرت به دنیاهای دیگر را باید در اعصار و قرون بسیار دور جستجو کرد. انسان از زمانی که به خاطر می آورد، مجذوب جهان شگفت انگیز آسمان شب بوده و همواره سعی می کرده است تا بتواند درک بهتری از این جهان به دست آورد و آن را قابل دستیابی کند. زمانی این تلاش در قالب و چهره اساطیر خود را نشان داد و زمانی دیگر در قالب افسانه ها و داستان ها و زمانی در قالب تخیل های آینده نگرانه و در دوره ای بسیار جدید، به شکل واقعیت های فیزیکی و بیرونی درآمد. در طول این تاریخ طولانی ، نوع نگاه به آسمان نیز دگرگون شده است.اگر زمانی کشف دنیاهای ناشناخته عامل اصلی تحریک کنجکاوی بشر برای درک فضا بود، اینک به نظر می رسد نیازهای اساسی باعث ایجاد شتاب جدید در این عرصه شده است. نگاهی به حضور انسان در فضا اکتبر سال ۱۹۵۷ زمانی بود که انسان قدم به فضا گذاشت.
ماهواره کوچکی به نام اسپوتینک ۱ ، از سوی اتحاد جماهیر شوروی سابق به فضا رفت و صدای ضربان مانند آن برای بسیاری استعاره ای از تولد عصر فضا بود. پرتاب اسپوتینک در آن دوره فراتر از ماجراجویی علمی بود و همان گونه که بعدها روس ها اعلام کردند هدف اصلی ، پیشبرد سیستم های دفاع فضایی بود؛ اما این شروع اگرچه ریشه در دل جنگ جهانی و فناوری موشک های VII آلمانی داشت ، مسیری متفاوت را در پیش گرفت و دستاوردهای صلح جویانه آن به طور چشمگیری بر استفاده های نظامی از آن غلبه یافت. پرتاب اسپوتینک ۱ در آغاز جنگ سرد رقابت دو ابرقدرت ، زمان را به فضا کشاند و در پی پرتاب اسپوتینک ، از سوی روس ها، امریکایی ها همیشه چند قدم عقب تر از رقیب شان ، آنها را دنبال می کردند. اولین انسان در فضا، اولین بانوی فضانورد در فضا، اولین عملیات الحاق فضایی و نخستین سفر رباتیک به دنیاهای دیگر، دستاوردهایی بود که روس ها حریف را شکست دادند.امریکا که در آن روزگار نگران وجهه عمومی خود بود در دهه ۱۹۶۰ سعی کرد با پیروزی در یکی از مهم ترین چالش ها، کل رقابت را به نفع خود خاتمه دهد و این گونه بود که جان ، اف ،کندی رئیس جمهور وقت ایالات متحده ، در سخنرانی معروفی که در آغاز دهه ۱۹۶۰ ایراد کرد، ناسا (سازمان هوا و فضانوردی امریکا) را مامور کرد تا پیش از پایان دهه ۶۰ فضانوردی را بر سطح ماه فرود آورد.این اقدام پر هزینه که فراتر از توان فنی آن زمان بود با این جمله کندی توجیه شد « ما به ماه خواهیم رفت نه به این دلیل که این کار ساده ای است ، بلکه به این دلیل که چالشی بسیار دشوار است».بدین ترتیب ، مجموعه صدها هزار نفر از بهترین کارشناسان جهان در ناسا ماموریتی را آغاز کردند که میلیاردها دلار هزینه دربرداشت و در نهایت با فرود محفظه مه نشین عقاب ، در ماموریت آپولو ۱۱ بر سطح ماه و قدم گذاشتن نیل آرمسترانگ بر سطح قمر زمین ، این طرح با موقعیت به نتیجه رسید. زمانی که آرمسترانگ لحظاتی پس از پای گذاشتن به ماه وضعیت خود را با جمله معروف قدمی کوچک برای یک انسان و جهشی غول آسا برای بشریت توصیف کرد بسیاری گمان می کردند انسان وارد عصر تسخیر فضا شده است و به زودی شرکت های مسکونی و تحقیقاتی در ماه تاسیس خواهند شد و نخستین پیشگامان به مریخ گام خواهند نهاد و تا پایان قرن بیستم بدنه و ساختار اصلی نخستین مستعمره های انسانی در فضا بنا نهاده خواهد شد. حتی بسیاری معتقد بودند بازی های المپیک در سال ۲۰۰۰ در ماه برگزار خواهد شد؛ اما این اتفاق نیفتاد. مهم ترین دلیل کاهش سرعت پیشرفت های فضایی را باید در مساله ای به نام بودجه و پایان دوره جنگ سرد و رقابت های فضایی این عصر جستجو کرد. هزینه های اکتشافات سرنشین دار با توجه به هزینه های بالای اکتشافات سرنشین دار، دانشمندان و مهندسان سعی کردند بودجه خود را صرف تحقیقات و اکتشافاتی کنند که با صرف هزینه کمتر دستاوردهای بیشتری را به ارمغان بیاورد. به همین دلیل ، اگر چه تحقیقات بر سر اثرات اقامت طولانی مدت حضور انسان در فضا بویژه در طرح ایستگاه فضایی میر و ایستگاه بین المللی فضایی ادامه یافت ، اما این کاوش های کوچک و کم سرو صدا بود که افق دید دانشمندان در خصوص جهان را بهبود بخشید و از سویی دیگر فرآیندی مهم را در افزایش شرایط زندگی انسان به سیاره زمین فراهم آورد
برای دانلود کلیک کنید
برچسب ها:
بنيانگذار,
عصر,
فضا
نوشته: admin
تاریخ: ۴ اسفند ۱۳۸۹
